This morning, I decided to take an emergency leave… to go to church [Ma'am Rich, family matters pa rin to
]
Sobrang lakas ng ambon… so ulan na sya.. #anudaw.. anyway.. I went to Baclaran Church to light a candle and make a wish and pray. Kahit papaano, nabawasan yung worries ko and gumaan ang loob ko that moment.
When I was about to go out of the candle area (nakalimutan ko tawag dun), a guy called me and asked if pwede daw makisukob. No choice naman ako at pinasukob ko sya sa payong kong sira-sira.. Buti na lang hindi sya katangkaran at hindi ako nahirapan maghawak ng payong.
He asked me kung saan daw ako sasakay, and I told him “pa MRT po”. And sabi nya MRT din sya sasakay… so sabay na lang daw kami. Then nung nakapara na kami ng jeep, he sat dun sa tabi ng driver while I went inside (sa likod). Nagulat ako when he said na sya na daw magbabayad sakin.
Natuwa ako dahil just because of that pa-sukob thing.. nakalibre pa ako ng pamasahe. Ayos si kuya.. Then when we reached the MRT Taft, I was surprised na hinintay nya akong bumaba kahit naulan pa. He then told me, “Mauna na ako ha. Salamat. God Bless, God Bless”.
It was a nice feeling. Ang sarap ng pakiramdam na nakakatulong ka sa isang tao na hindi mo naman kilala.. kahit sa simpleng paraan.
Lesson Of This Story: Magdala ng payong.
bow.




Kala ko moral lesson eh huwag sa Baclaran magsimba hehehe… Yes it’s a different feeling when you helped a stranger or somebody who could never return the favor. =)
hehe thanks Dan =)
nice Blog ODH hehe,,, kakatuwa ka naman tlaga
Prettiel
Thanks Prettiel